Het pakkende verhaal van Marleen Vilez, één van mijn cursisten ...
Zaterdag, 30 januari 2010 , een zaterdag zoals alle andere, ware het niet dat de wegen hier in West-Vlaanderen er gevaarlijk glad bijliggen. Ik ben vroeg opgestaan om naar de schilderles te gaan in Brugge en worstel bovendien met een niet te omschrijven aanval van urticaria (netelroos). Zo blijkt al dat mijn passie voor het schilderen wel bijzonder groot moet zijn om in deze omstandigheden toch de auto te nemen richting Huis de Meester te Brugge. Dat is inderdaad de plaats waar ik een serieuze push heb gekregen om de schildershobby tot een onmisbaar item in mijn leven in te lassen.
De
eerste schetsen ontstonden in de zomer van 2007 na een vakantie in Frankrijk.
Enkele meisjes waren er in een typisch Frans dorpje aan het schilderen in
een oud steegje op deuren en muren. Ik vond het fantastisch mooi wat die meisjes
daar realiseerden en besloot om bij mijn thuiskomst een tekenblok en wat
houtskool aan te schaffen. Aangezien die schetsen , naar mijn normen dan,
wel bruikbaar waren besloot ik al gauw om ze eens op doek uit te proberen
met olieverftubetjes (nu zijn het
ondertussen grote tubes acrylverf geworden) in een beperkt aantal kleuren.
Langzamerhand kreeg ik de microbe te pakken, schilderde toch minimum
eenmaal in de week en kwam al vlug tot de conclusie dat ik hier eigenlijk wel
wat lessen wilde in volgen.
Waar
en hoeveel uur? Dat was natuurlijk de grote hamvraag, want met mijn beperking
door ziekte waren academische cursussen van 8 u in de week op vastgestelde dagen
zo goed als uitgesloten.
Op
een zaterdagnamiddag gingen mijn man en ik wandelen in Brugge en als bij toeval
kwamen we voorbij een kunstenaarswinkeltje. Aan de voordeur prijkte een bordje
met ‘cursus kaartjes maken voor de feestdagen kalligrafie’ en dit op een
welbepaalde datum. Ik ging het
winkeltje aarzelend binnen,deed wat navraag, snoof
daar toen reeds een aangename sfeer op en besloot om me voor die cursus in te
schrijven. Tijdens die cursusdag vernam ik dat er in het gezellige atelier ook
olieverf- aquarel en acrylsessies doorgingen. Die ene cursusdag was fel
vermoeiend voor mij maar ik informeerde al gauw bij Nathalie de Meester, de
lesgeefster, of er een plaatsje vrij was voor mij om mijn schildershobby wat te
verrijken. Jammer er was niet onmiddellijk plaats, maar na enkele weken kreeg ik
een positief antwoord.
Vanaf
die dag is er een ongelooflijke wereld voor mij opengegaan en niet alleen dit,
maar heb ik
aan de ziekte waar ik mee
worstel een uiting kunnen geven
door het schildersmedium. Om de veertien dagen volg ik nu cursus samen met een
aantal zielsverwante personen, onder deskundige begeleiding.
Per trimester wordt een
onderwerp aangereikt en naar je eigen kunnen probeer je deze opdracht uit te
voeren.
Diverse
technieken en aangepaste materialen waar je als leek geen weet van hebt, maken
je het mogelijk om ‘kunstwerkjes’ op doek over te brengen.
Zo
ben ik na ongeveer 2 jaar al ettelijke
werkjes rijker geworden. Of
je daar rijk van wordt is een andere zaak want de noodzakelijke materialen,
zoals aangepaste borstels,
pigmentrijke verf, canvasdoek, lesgeld en uren werk zijn niet te minimaliseren,
maar het is vooral de innerlijke toegevoegde waarde binnenin je eigen
persoonlijkheid waar je zo ‘rijk’ van wordt.
Je test je kunnen, probeert steeds maar nieuwe dingen uit, geniet van de
ontzettend fijne leerrijke en warme invloed van collega-cursisten en als je dan
de positieve reacties van familie en vrienden erbij telt voel ik me een
ongelooflijk bevoorrecht persoon om dit te mogen ervaren.
Je
kijkt soms maar ziet niet altijd wat voor een mogelijkheden er zijn om iets op
doek te brengen en alleen de liefde voor je hobby leert je dat stap per stap
bij. Het is alsof je als het ware allemaal aparte fotootjes gaat maken in je
hersenen, details opmerkt, anders gaat kijken naar de houding van mensen,
precisie van natuurtaferelen, de opstelling van materiële zaken en die je dan
afzonderlijk verwerkt of er één geheel van maakt, echt fascinerend hoe je dat
kan concretiseren.
De
huidige gerealiseerde werken zijn hoofdzakelijk in acryl geschilderd.
Een echt eenzijdige stijl heb ik mezelf nog niet aangemeten en sta nog
open voor alle mogelijkheden.
Kleuren
spreken mij heel erg aan en door de schakeringen zodanig aan te wenden in een
waaier van vormen en subtiele
nuances kan je prachtige resultaten bekomen.
Ook de toevallige vlekjes of bepaalde borstelstreken kunnen een werk een
totaal andere look bezorgen.
Vorig
jaar mocht ik meewerken aan een groepsjubileumtentoonstelling in het
Kbc-torengebouw te Antwerpen, ieder jaar neem ik deel aan het initiatief
‘buren bij kunstenaars’ bij huis de Meester
te Brugge, dit jaar heb ik voor de eerste keer meegewerkt aan
‘Artmart’ te Kuurne, een plaatselijk openlucht kunstgebeuren, onlangs heb ik
mij ingeschreven voor de wedstrijd ‘mijn pijn en ik’ uitgeschreven door de
Christelijke Mutualiteiten en zo verruimt het inzicht en de kennis van
‘kunst’ voortdurend en wordt de positieve evolutie in je werk merkbaar.
Op
het blogadres : http://vie-schildert.blogspot.com
kan je een aantal van de totnogtoe gerealiseerde werken terugvinden.